Evim dediğim yer neresi?

-

 Çoğu zaman, özellikle de yirmili yaşlarımın başlarında yurtta kalırken sürekli "evim neresi ?" gibi bir duygu içerisine kapılıyordum, bu soruya cevap bulamıyordum. Yurt sadece kaldığım bir çok insanla paylaştığım bir yerdi ve zorunluluktan dolayı kalıyordum, aile evim ise çok az zamanımın geçtiği ve ait hissetmediğim bir yerdi. Aradan zaman geçti, ilk defa öğrenci evine arkadaşlarımla çıktım, o zaman evim diyebileceğim, adresimin olduğu bir yer vardı, tam olarak "ailt" hissedemesemde bir çok anım (bazıları çok değerli) oldu, evet artık evim diyebileceğim bir yer vardı, sanırım?

    Ardından covid ve sonrası evi kapattık, tekrar evsiz kalmış gibiydim ki bir süre bir arkadaşımda kalıp ilk defa tek başıma kiraya çıkıp evim diyebileceğim bir yer bulmuştum, sonunda konumunu kendim seçtiğim, her şeyini kendimin yaptığı ilk evime çıkmıştım, yine değerli anılar ile sanırım evim dediği bir yer oldu. Ardından zaman istanbulu terketmeye geldi, evim sandığım yeri tekrar terk etmek zorunda kaldım (gerçek bir zorunluluk değil, seçimdi) Ardından izmir. Tüm sevdiğim insanları İstanbulda bırakarak, ailemi ve anılarımı bir nevi arkada bırakarak yeni bir şehre ev demeye başladım, bir seneyi bir dört duvar arasında, ardından da dört yıllık izmir sürecinin çoğunu tek bir evde geçirdim, dört duvarda olsa iyi kötü hatırlayamacağım kadar anıyı biriktirerek gerçekten evim gibi hissettiğim bir yer edindiğimi sanıyordum. Sanıyordum tabi çünkü hikaye burada bitmiyor, bu konuyu tekrar aklıma getiren şey Antalyada çadırda kalırken ve Antalyaya taşınmayı düşünürken İzmirin benim için artık bir ev olmadığını düşünmeye başlamamdı, evet evim aynıydı ve duruyordu ama manasının bir kısmını kaybetmişti.

    Şimdi gebzeye tekrar gelmişken tekrar düşünüyorum ki, uzun süre bir yerde yaşamak ve alışmak, bu alışkanlığın o dört duvarı "ev" yaptığını düşünmeme sebep olmuştu, yine bir süre evsiz gibi hissettiğim bir sürenin ardından ilk defa evim dediğim yere, ailemin, doğup büyüdüğüm evdeyim ve anlıyorum ki evim demem gereken tek bir yer olmasına gerek yok, oraya geri dönmek, o suratları görmeyi istemek, görünce gülümseyebildiğin insanlar ve yerler olması, o bahardan açan pembe çiçekli ağacı görmeyi istemekmiş.

    Antalyaya daha doğrusu geyikbayırına evim diyebilir miyim diye geldiğim o küçük kaçamak, bu güzel manzaralara bakarken bu duyguları oluşturdu, evet geyikte görmek istediğim bir sürü kişi var, oraya da rahatça evim diyebilirim, artık bir evim yok gibi hissetmek yerine, türkiyenin her yerinde, farklı şehirlerinde bir sürü evim var (ve biri de yurt dışında hiç görmediğim bir yerde), evet bazı evlerim değerini kaybetti ama diğerlerini tekrar görmek için içimdeki heyecan hala alevini koruyor



ve evet bu çadır yeride evlerimden biri



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüketmeme İhtiyacı

-
Anlamsız bakınmalar ne yazacağını bilememek, karantina, zaten belirsiz olan süreçlerin daha belirsiz hale gelmesi garip bir zamandan geçiyorum. Kısa bir yazı ile "tüketmeme ihtiyacı" üzerine bir şeyler yazacaktım ama gerek yetersiz edebiyatım, gerek cahilliğim sebebi ile dişe dokunur, en azından okunabilen, bir şeyler yazmayı başaramadım.                 Odamda boş boş boş dolaşırken kendi tabirim ile "tavanı izlerken" aklımda geçen düşünceler sanki bir yere varıyormuş gibi oluyor, tam evet bunları karalayabilirim dediğim anlarda sanki rüyadan uyanıyormuş gibi zihnimde akan, akarken düzene giren bu düşünceler her yana dağılıyor.Şu an bile bir Ballıkayalar sonrası saat gece yarısını gösterirken birazcık esnetme yapayım diye dolanırken, bir anda gelen düşünceler kendimi bir şekilde ifade etme isteğini tetikliyor. Bu fasit daire içerisinde günlerin nasıl geçtiğini anlamadan, adeta bu yaşayış biçiminde sürüklenir...
Devamı

Tırmanışta "Mental Game", Sonuca değil Sürece odaklanmak

-
 Yıllar yıllar sonra neredeyse 6 yıldır tırmanan biri olarak son bir yıldır hafta sonları tırmanışa gidebilecek düzene sonunda eriştim diyebilirim, eriştim erişmesine de bunca yıllık güç ve indoor da yapılmış antrenmanın sonucunda tırmandığım dereceler bedenimin atletik kapasitesinin yanında gülünç kalmaya başladı, aslında tırmanışa ilk başladığım andan itibaren korku, panik ve ne yapacağını bilememek gibi bir sürü içsel sebepten dolayı o istediğim rotaları çıkamıyordum (aslında istediğim performansı gösteremiyordum). Gel gelelim bu anlattıklarım üstüne ilk yıllarda dedim ki belki güçlenirsem ve tırmanış yeteneğim artarsa herhalde daha az korkarım, sonra tabi bir mühendis olarak matematik ve ölçülebilir şeylerle aram iyi olduğu için ve güç antrenmanlarınında ( uygulaması takibi vs çok kolay geldiği için) yemedim içmedim güçlendim - tabi burada hep patlayıcı güce yönelik hareketleri seven biri olduğumu söyleyebilirim, biraz karakterimde de vardı-, tabii birde iki yıllık covid dönemi...
Devamı

Neler Okuyorum ?

-
          Son güncellenme: 13.10.2022    Selamlar, teknik içeriklerin haricinde okuduğum not düşmek istediğim yazıları da koyabileceğim bir başlık fena olmaz diye düşündüm,  referansın  referansı olan bir içerik vererek iyi okumalar diliyorum *  Anlamlı Hayat Arayışı  Hasan Başusta'yı ne zaman nerede denk gelip takip ettiğimi hatırlayamıyorum ama blog ve twitter gibi mecralardan düşünmeye değer şeyler paylaştığını söyleyebilirim, aslında bu referansı vermek içeriğin konusundan bağımsız iki açıdan düşünmeme sebep oluyor ilki gerçek hayatta çevrenizi oluşturur gibi sosyal medyada birilerini takip etmeye başladığınızda onların referans verdiğini kişileri takip ederek çevre şartlarından daha bağımsız bir çevre oluşturabilmek - ve uzun zaman sonra takip ettiğiniz birbirinden bağımsız kişilerin aslında birbirine de güvendiği, takipleştiği bir nevi sağlam tüketim zemini oluşması- , ikincisi evet kısa vade de -şuan ki şartlarda - keyfi...
Devamı